Inspiracje i początki. Gdyby nie kick-boxing, zapewne wybrałby lekkoatletykę. Impulsem do rozpoczęcia treningów była postać Marka Piotrowskiego – żywej legendy kick-boxingu, który zaczynał karierę w tej samej sekcji, co Robert. Motywacją była także potrzeba wyznaczenia nowych kierunków rozwoju – dla niespełna szesnastolatka z warszawskiej Pragi sport stał się dobrym organizatorem czasu wolnego. Treningi rozpoczął przede wszystkim dlatego, że chciał sprawdzić się w rywalizacji sportowej i uczestniczyć w zawodach.

Rozstanie z kick-boxingiem. Sytuacja w polskim kick-boxingu lat 90. przypominała „wolną amerykankę”. Brakowało jasnych zasad podziału nagród – zawodnik często nie wiedział, jaką gażę otrzyma za walkę. Dyscyplina nie była olimpijska. Stagnacja, brak propozycji zawodowych walk i niskie gaże sprawiły, że powoli oswajał się z decyzją o zakończeniu kariery. Choć w amatorskim wymiarze można było osiągnąć wiele – dla własnej satysfakcji i uznania w środowisku – życie wymagało stabilizacji. Ostatecznie kontuzja i brak motywacji przesądziły o zakończeniu przygody z kick-boxingiem. Obecnie sport towarzyszy mu w formie rekreacji – jest źródłem odpoczynku i równowagi, a czasami pozwala znów poczuć atmosferę ringu i smak rywalizacji podczas sparingu.

Konkluzje. Myśl o emigracji pojawiła się już w szkole podstawowej. Finalnie przez jakiś czas mieszkał w USA i Japonii (rozważał Australię i UK). Ostatecznie wrócił do Polski, podjął pracę i ukończył studia.

Zainteresowania:
stosunki międzynarodowe, politologia, starożytny Egipt, texas hold'em , architektura przedwojennej Warszawy, szeroko pojęta kultura Wschodu – jej wymiar duchowy, filozoficzny..., podróże – tych nigdy za wiele.